فى غلطات بنقع فيها و احنا لسه صغيرين و نفضل نصلح فيها سنين و سنين و انا غلطتى انى ايام الحامعه استسلمت بسهوله و كبرت دماغى و قعدت اضيع فى مجهودى ووقتى فى حاجات ما كانتش هتعمل اى حاجه لمستقبلى لمجرد انى بحبها ..كتير بسال نفسى يا ترى كان هيبقى ايه الموقف لو اهلى كانوا وافقوا انى اسيب الكليه فى سنه تانيه..كنت هبقى فين دلوقتى ..يا ترى كنت هبقى ندمانه..يمكن لا..بس كنت هخسر اكيد ..يمكن فى الاول كانت السكه مش واضحه قوى و ماوضحتش شويه غير بعد التخرج ..بس عقده الذنب فضلت تطاردنى و لاقيتنى اول ما اشتغلت بحاول اعوض السنين اللى ضاعت فى الكليه ..عايزه اشتغل كتير ..عشان اعوض الوقت ..و الحمد لله فى الاول ربنا كرمنى بناس قدرت دا و ساعدتنى انى اتحرك بسرعه فعلا و احس بالراحه شويه ..بس دايما كان عندى مشكله السن ..غالبا انا ببقى من اكبر الناس فى اى تيم بروحه و دا كان بيفكرنى بمشكلتى الاصليه و يخلينى عايزه اشتغل اكتر عشان اعوض جاب الزمن و اتحرك لحد ما اروح مكان اكون فى وسط ناس قدهم او اصغر منهم ..يا ما سهرت لبعد نص الليل فى المكتب ..ما همنيش حظر و لا همنى كلام الناس ..ياما اشتغلت فى الاجازه من غير ما حد يطلب منى و اشتغلت فى الاعياد ..اغلب الاعياد كنت بشتغل ..حتى و انا باخد الام بى ايه و كان عندى مشكله اجازات ما اثرتش فى شغلى كنت بحضر المحاضرات يوم الجمعه و انا بشتغل و بسمع فى نفس الوقت ...كنت بحاول اثبت لنفسى انى مش عشان فشلت فى مرحله ابقى فاشله ..لا لسه فى فرصه و لسه فى وقت ..ايام الام بى ايه كنت بشتغل و متجوزه جديد و حامل و جالى انزلاق و ما وقفتش ..ما قلتش لا مش هقدر ..كنت بتكسف جدا منهم فى الشغل لما الدكتور يدينى اجازه مرضى و ادخل فى الاجازه ابص على ميلاتى و حتى بعد ما خلفت و كنت فى اجازه الوضع فضلت اكتر من ست شهور بشوف ميلاتى على الاقل مره كل اسبوع و لو شفت مشكله كنت ببعت للحد اللى متابعها اقوله يعمل ايه ..و برضه اخدت على دماغى تانى و رجعت من الاجازه مستعجله عشان اعوض السنه اللى قعدتها فى البيت ..لاقيت الصدمه الكبرى..جيتى مشيتى ..اى حد هيعمل الشغل و مشى حالك و كلى عيش و ما تحبكيهاش و ماتطلبيش كتير ..انتى ست عندك بيت و عيال ...و طبعا نطيت من المركب فى عرض البحر و انا ما بعرفش اعوم ..ما كنتش عارفه هروح فين و لا هعمل ايه ..بس كان جوايا هاتف انى لازم اتحرك ..لازم ما استسلمش ...و معلش لازم استحمل عشان انا المره دى غلطت للمره التانيه و فضلت اشتغل لحد ما نسيت انى ممكن فى يوم اسيب الشغل دا و ما حضرتش نفسى للحظه دى ..لا خدت كورس و لا ذاكرت ..كنت بشتغل و بس و بحب شغلى قوى و ما تخيلتش انى ممكن اسيبه ..مش هتكلم عن السواد اللى كنت حاسه بيه و انا بنط و لا احساس الانكسار و عدم ثقتى فى نفسى اللى حاسه بيهم من وقتها ..و بدات ادور على شغل بره ..الكلام دا فى اخر 2014 ..ما كنتش لسه اعرف ناس كتير سافرت زى دلوقتى ..قعدت ابعت و ابعت و انا اصلا لسه راجعه من اجازه طويله و مش فاكره اى حاجه و اتعملى انترفيو يتيم و اتقبلت و الراجل قعد يقول شعر و قعدت اعيط مش مصدقه انى فعلا كويسه قوى كده ..طيب انا لو كويسه كده محدش عبرنى بانترفيو تانى ليه ..طيب ليه ما فرقش معاهم فى شغلى لو انا كويسه قوى كده ..و الصدمه ما اتاخرتش ..مفيش سفر عشان فى حجاب و ما زعلتش قوى لانى اصلا انا مش عايزه اسافر ..انا بس كنت بحاول اهرب من احساس الفشل..حتى لما جه انترفيو تانى فى مكان تانى ماكنتش متحمسه قوى ...و قلت طيب هرب بهرب ما اهرب جوا مصر ..بس كنت كل ما بروح انترفيو بكتشف انى بروح باحساس الكسره و الفشل معايا و اغلب الانترفيوهات كل ما حد كان بيسالنى انا عايزه اسيب شركتى ليه كنت بعيط! انا مش عايزه اسيب شركتى ..انا عايزه اهرب بس ! وبعد تردد كتير جدا قررت انا هواجه اللى خايفه منه و هرجع تانى ابتدى ..عادى مش عيب ..و تانى لاقتنى وسط تيم جديد بس المره كنت الاكبر بكتير ..كنت متوتره و خايفه ..انا ما اعرفش حاجه عن اللى هعمله ..مش زى اى شغل عملته قبل كده ..كنت بعرف اساسيات قبل ما اشتغله على الاقل..و فى فرق سن كبير بينى و بين الناس مخلينى مش عارفه اتعامل براحتى و بيفكرنى بمشكلتى الاولى و التانيه كمان..بس المهم اركز فى الشغل ..و تانى عملت نفس الغلطه بس بشويه تعديلات ..المره دى كنت المفروض اشتغل اربع ايام (بارت تايم ) ..لكن كالمعتاد اللى حصل انى لشهور كنت بشتغل اليوم الخامس و عادى مره سبحان الله اشتغلت جمعه سبت حد لحد الاتنين الصبح و رحت الاتنين مشيت منه على فرح روحت من الفرح على بيتنا سبت ابنى و نزلت الساعه اربعه الفجر عشان ارجع الشغل الساعه خمسه تانى ..ما قلتش انا تعبانه و لا عندى بيت و لا كده كتير و لا فتحت بقى ..انا من اجدد الناس و لازم اقبل قواعد اللعبه و ما ابقاش رخمه ..و الله حاولت اكون متعاونه على قد ما اقدر و ابقى عامله زى السفنجه ..بستحمل الصدمات ..و حاولت المره دى اذاكر مع الشغل ..بدات اخد كورس على قد امكانياتى بعد الظهر عشان افهم احنا بنعمل ايه اصلا ...و كانت الصدمه الكبيره لما عدى مره و اتنين و ما الاقيش اسمى فى اى حاجه ليها علاقه باى شكر او ريكوجنيشن ..رغم انى عمرى ما اسنيت دا فى شغل ..بس الشغل دا كان الموضوع فيه بيزياده ..يعنى بيقلوها كتير للناس و اغلب الناس باخدوها و انا كنت لسه مهزوزه و عايزه حد يقولى مرحبا بيكى فى مكانك الجديد عشان ارجع احس بالامان و بان عندى مستقبل بجد فى مكان جديد و حاجه ممكن الاقى فيها حاجه بحبها ( كان فى امال عريضه انى هرجع اشتغل على حاجات سيكيورتى قريب) بس اللى حصل اللعكس ..كنت كتير بحس كان فى وصمه عار فى تاريخى عشان سبت شغلى الاول ...و برضه حاول ابقى زى السفنجه ..بس السفنجه كانت اتملت و بدات اتعب جامد ..الام رهيبه فى صدرى ..صداع ..زغلله ..نفسى بيروح كتير و ضغطى اغلب الوقت عالى ...تعبت بجد و بدات احس ان فى ناس تانيه فى حياتى لسه محتاجانى و ان مدام محدش حاسس بيه برضه ..يبقى لازم انط و ما الومش حد ..ما يمكن انا فعلا مش بعمل حاجه مختلفه .زما يمكن انا فعلا ما زودتش حاجه فى مكانى..المشكله انى ما كنتش عارفه هنط على فين اصلا ..انا عملت قفزه الثقه من شغلى من غير ما اعرف انا هقع فين و لا كنت شايفه الارض فيها ايه ااساسا و لولا حد جميل جدا ساعدنى انى انط على مرتبه و احس ان لسه فى حد شايف انى ممكن افرق فى مكانى ..يمكن كنت هبقى حاسه باحساس سئ جدا..المهم هربت تانى بس المره دى هروب و انا عارفه انى اقدر ابتدى من جديد و شويه حسره على تعبى اللى ما حدش من اللى المفروض يحسوا بيه وصللى انه حس بيه او قدره بس مش زعلانه قوى على الوقت ..اولا لانه مش كتير و الحمد لله انى فقت بدرى بدرى و ثانيا لانى اتعلمت و عرفت انى ممكن اتحط فى اى مكان و اعمل حاجه ..المره دى ماكنتش مرعوبه من المواجهه زى اللى قبلها وقرار السفرمكانش صعب قوى زى قبل كده ..فى ظروف ماديه الاسواء على الاطلاق و لولا مساعدات ناس كتير يمكن حتى ما كناش اصحاب ..ما كنتش هعرف اتحرك .الشهور اللى فاتت ما كانتش سهله ..بس احساسى بانى مهزوزه و محتاجه حد فى ظهرى من يوم ما رجعت من اجازه الوضع كان اصعب بكتير و ربنا بيبعت لنا ملايكه من البشر يساعدونا كل فتره و لولا الملايكه دول كنت استقلت من سنين و ما استبعدش انى حتى ممكن كنت اكون انتحرت و لولا الملايكه دول ما كنتش هبقى هنا دلوقتى ولا كان هيبقى لسه عندى امل انى اصلح الغلطه اللى غلطتها من سنين و اعرف الاقى نفسى و ارجع لها الثقه فى انى اقدر اعمل حاجه ..مش مجرد كاتب فى الدايره!انا بكتب كل دا عشان انا فى اخر اول ترم و فاضل لى امتحان واحد و حقيقى حاسه بالامتنان على كل حاجه ..و رغم انى برضه من اكبر الناس فى الدفعه و ان زمايلى اغلبهم بين ال21 و ال25 ..بس بحاول اتصالح مع نفسى و اقول ان كل اللى حصل معايا فى السنين اللى عدت من عمرى اكيد هيفرق فى اللى جاى و ما انكرش ان اى شغل اشتغلته قبل كده فرق معايا فى المجهود اللى عملته فى مواد الترم الاول اللى كنت اعرف اغلبها تقريبا قبل كده ..انا بجد بشكر ربنا اولا عشان كل حاجه بتحصل فى حياتنا بيبقى ليها سبب و الغلطه فضلت الدافع ليا طول السنين اللى فاتت و هتفضل السنين الجايه لحد ما احس انى عوضتها و اى حاجه حصلت لى كانت بتقولى اتحركى ..مش عشان انا بحب الناس او بحب المكان يبقى لازم افضل فيه طول عمرى و اسيب العمر يعدى من غير ما اشوف انا عايزه اعمل ايه بجد ..كفايه كمفورت زون! و الجنود المجهوله فى حياتى ..اللى نفسى اوصل فى يوم انى احس انى بجد قدمت اعتذار كافى عن كل لحظه خذلتهم فيها فى الجامعه و كل سنه حطيتهم فيها فى موقف صعب ..ابويا و امى و اخيرا البطل الحقيقى فى المسرحيه دى ...اللى ما وقفش فى سكتى و كان دايما بيقف فى ظهرى و بيشجعنى على انى انط من المركب و اللى بعد سفرنا ابهرنى بصموده و تعبه عشانا فى ظل ظروف صعب على اى حد انه يستحملها بجد ..حقيقى لو زياد ما كانش هو زياد اكيد ما كنتش هقدر اعمل اى قفزه ثقه من اللى عملتها ...و على فكره احنا ما وصلناش لدا من فراغ ..انا هريته كلام عن احلامى و عن طموحاتى لما بقيت مش محاتجه اشرح و ياما حصل ما بينا مشاكل فى اول السكه بس مع الوقت بدانا نفهم بعض و ما بقتش محتاجه اوضح و اقول انا بعمل كل دا ليه ..ربنا يديم علينا نعم كتير قوى الحمد لله و يقوينا على كل الحاجات الصعبه اللى بنمر بيها و يكرمنا فى اللى جاى ..لاننا حقيقى بنحاول و بنتعب بجد عشان نحاول بس نوصل لبر نحس فيه بشويه امان و امتنان ...انا طبعا بخبط فى الجامعه و ظروفى صعبه جدا جدا ..و فى حاجات كتير بتروح منى لظروف بره اديا ..بس لحد دلوقتى مبسوطه باللى وصلنا ليه ..حتى لو مش احسن حاجه ..بس انا النهارده صاحيه حاسه براحه ونور جوايا غير كل يوم..حاسه برضا عن المواد اللى امتحنتها الحمد لله ..و ان ان شاء الله بكره احسن ..و لو ما كانش ..فالحمد لله على نعمه النهارده لانه جميل و لانى اخدت فرصه تانيه و مبسوطه بيها و رغم انها اصعب بكتير من الفرضه الاولى ..بس انا واثقه انى هقدر اثبت نفسى فيها لنفسى ..عشان انا اكيد بقيت اقوى بكتير مع الزمن ..ادوا لنفسكم فرضه تانيه و تالته و عاشره و تحرموهاش من شرف التجربه و تحطوا نفسكم فى قوالب ان الوقت فات و اننا كبرنا او ان دا مش وقته و هنعمل دا بكره او السنه الجايه !..دعواتكم!!!